Átta fallegir hlutir sem hægt er að gera fyrir mömmu sína þegar hún er veik

1. Hoppa í rúminu. Þetta er næstum eins og að eiga nuddstól eða svona rúm með víbringi. Alveg þangað til einhver hoppar ofan á næsta mann.
2. Syngja fyrir hana. Helst eitthvað sem endar á "hey!" eða "húrra!" eða ámóta upphrópun. Og að sjálfsögðu alveg upp við eyrað, svo sönglistin komist ómenguð til skila.
3. Labba á bakinu á henni. Ég meina, er það ekki gert í nuddi?
4. Bora sér undir sængina og tilkynna: "Langar líka líður illa höfuðverk". Samhygðin er alger.
5. Tilkynna með stolti að þú hafir veitt flugu. Endurskapa atburðinn með leikrænum tilþrifum: "Og svo sló ég hana bara svona [HÁTT KLAPP] og náði henni!" Best að gera þetta alveg upp við eyrað líka, veikar mömmur eru áreiðanlega örlítið heyrnardaufar.
6. Færa henni tuskudýr. Lágmark átta. Lemja hana svo í hausinn með þeim ef hún sýnir ekki tilhlýðilegt þakklæti.
7. Færa henni mat í rúmið. Helst kex eða annað sem mylst þægilega niður.
8. Gefa henni nokkur roundhouse kick á vel valda staði milli herðablaðanna. Er það ekki einhvers konar nuddtækni líka? Eða kannski bara jákvæð mótivering svo hún komist sem fyrst á lappir?

Ljúft að vera svona innilega elskuð...

Hugskeyti

Í kvöld vildi ég geta sent hugskeyti aftur í tímann, til sjálfrar mín eitthvert af þessum erfiðu kvöldum fyrir 1,5-2 árum síðan. „Þetta verður í lagi - á endanum. Það verður nóg af rugli í bili, nógu lengi til að það virðist endalaust, en svo einn daginn muntu líta til baka og átta þig á að þetta er búið að vera nokkuð ókei, síðustu vikur og mánuði.“ Ekki það, að ég er ekki viss um að það hefði dugað til sannfæringar. Það segir manni jú öll heilbrigð skynsemi að börnin verða eldri, sjálfstæðari og meðfærilegri... En á þessum myrkustu stundum, þegar ég hafði sofið hvað minnst, grátið hvað mest og örvænt hvað dýpst, efaðist ég engu að síður innilega um það - að þetta verkefni yrði nokkurn tímann yfirstíganlegt. Og líklega tæpt að hugskeyti úr framtíðinni hefði nokkru breytt. En samt, ég hefði viljað reyna.

Í dag var starfsdagur. Ég og þrjú leikskólabörn heima, á degi sem ég hefði helst þurft að nota í ritgerðarskrif og heimildavinnu (auk þess sem ég bjó mögulega að örlitlum eftirmálum rauðvínsins sem ég drakk á brúðkaupsafmælinu mínu í gær) og það gekk allt frekar tíðindalaust og fyrirhafnarlítið fyrir sig. Jú, jú - það er búið að míga á gólfið (tvisvar), sulla úr égmanekkihvað mörgum glösum, klaga eitt og annað - innhaldið úr um það bil hálfum legokassa liggur dreift um stofugólfið í bland við seríos og nokkrar mis óhreinar flíkur og (vonandi) ónotaðar bleiur - á baðherbergisgólfinu eru tvö rennblaut handklæði og ágætisúrval baðleikfanga, meðan baðvatnið kólnar í kerinu - uppþvottavélin er full og annar umgangur bíður afgreiðslu í eldhúsinu, ásamt fullri vél af blautum þvotti sem þyrfti að komast á snúrurnar. Verkefnin eru svo sem næg. En, dagurinn hefur liðið án stóráfalla. Engin (tvö- eða þreföld) brjálæðisköst, ekkert stórkostlegt drama, engin örþreyta, örvænting eða óyfirstíganlegur pirringur, ekkert verulegt tilefni til að fórna höndum og óska sjálfum sér (eða börnunum) lengst á haf út. (Ég náði meira að segja að skrifa einhverjar tvær blaðsíður eða svo!) Og meðan ég pikka inn þessi orð heyrist ekkert úr stofunni nema malið í sjónvarpinu, brakið þegar hrært er í kubbahrúgunni á gólfinu með tánum, og Þórey sem raular „la la la la la la ljúfan“.

Og lífið er ennþá rétt að byrja.