Það eru margar ástæður fyrir því að minimalískur lífsstíll heillar mig. Meðal þess er tengingin við þau gildi sem ég vil ala upp í börnunum mínum.
Við búum í þjóðfélagi sem er afskaplega neyslumiðað og drifið áfram af neyslu - oftar en ekki of-neyslu. Allstaðar dynja á okkur þau skilaboð að efnisleg gæði muni færa okkur hamingju: ný föt, ný leikföng, nýjar græjur, stærra húsnæði, betri bíll og fleiri hlutir. Og þrátt fyrir besta ásetning er auðvelt að smitast af þessari hugsun.
Ég vil að börnin mín alist upp við það að meta það sem þau eiga. Að þau kunni að meta leikföngin sem til eru, frekar en að hugsa sífellt um það hvað þau vilji eignast næst. Að það sé ekki til slík ofgnótt af dóti að það fari meiri tími í að ganga frá því en að leika sé með það. Að herbergin þeirra séu nýtt undir pláss til að leika sér - ekki pláss til að geyma dót. Og að þau finni fyrir missi, ef eitthvað skemmist eða týnist, en geri ekki ráð fyrir að það sé strax stokkið til og keypt eitthvað nýtt. (Eða sé hreinlega bara sama, því það er svo margt annað til.)
Ég vil að dætur mínar skilji samhengið milli (of)neyslu og þess, hvernig gengur á auðlindir jarðar. Ég vil að þær læri að hugsa út í það að með því að eiga tíu peysur, sem hver er notuð tíu sinnum, höfum við notað upp fimm sinnum meira af hráefnum, orku og vinnutíma fólks (sem, let's face it, vinnur oftar en ekki við ömurlegar aðstæður fyrir laun sem varla teljast mannsæmandi), en ef til eru tvær peysur og gengið fimmtíu sinnum í hvorri. Og ég vil að þær tengi hamingju sína í lífinu við annað en það, að geta sífellt klætt sig í nýja og nýja flík.
Ég vil kenna þeim nægjusemi og hófsemi. Ég vil að þær njóti þess sem þær eiga (og þær eiga sko nóg!) frekar en að fárast yfir því sem þær eiga ekki. Ég vil ala upp í þeim umhverfisvitund og andstyggð á sóun. Ég vil að þær geri sér grein fyrir því hvað þær eru heppnar, hvað það eru mikil forréttindi að eiga allt til alls og hvað það er í raun og veru mikil frekja að heimta að eignast enn meir. Ég vil að þær sjái ástæðu til að fara vel með hlutina, gera við og endurnýta frekar en að eignast alltaf nýtt (og henda hinu úrelta, bilaða og illa farna á sístækkandi ruslahaugana). Ég vil að þær viti hvað raunverulega liggur að baki efnislegum gæðum, í formi vinnu og tíma (bæði þeirra sem búa hlutina til og okkar hinna sem borgum fyrir þá af laununum okkar); en líka út frá því hvaðan þeir koma, hvaða auðlindum er varið til framleiðslu á þeim, og hvar þeir enda þegar notkunartíma þeirra er lokið. Og að þær geti tekið meðvitaðar ákvarðanir um það, hvort tíma, hráefnum og ágangi á umhverfið sé best varið í það að eignast nýjustu týpuna af iPhone, eða hvort hægt sé að nýta þessa þætti á meira gefandi hátt.
Og... ég vil geta farið með krakkagríslingana út í búð án þess að þurfa að díla við stanslaust suð um að kaupa þetta og hitt! ;)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli