Það glymur í hausnum á mér eins og tómri blikkdós. Óhreina leirtauið og brauðmylsnan á gólfinu endurkasta nöldrandi röddum sem hanga í buxnaskálmunum mínum svo öll íbúðin verður að bergmálshelli: Ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma..... ÚT! Út með ykkur allar, ekki seinna en strax! Kvöldmaturinn verður eftir á borðinu, eitt kex á mann í eftirmat, koma svo, allir í föt, volandi og tuðandi. Út, út, út!
Það byrjar að rigna þegar við stöndum í dyrunum. Rigningarniðurinn þægilegur dempari, skrækir og klögur svífa upp í himinn og leysast upp í grámanum. Áfram svo, allir út á leikvöll, þrír litlir andarungar í einni röð, ekki of langt á undan, enginn má verða eftir, áfram nú, einn, tveir, þrír. Rigningin skolar burt bergmálið og undan því birtast þrjár litlar ævintýramanneskjur; söguhetjur í þess konar ævintýri þar sem bifukollurnar eru töfraduft, uppslitin blóm í úfnu hári kalla fram álfaprinsessur og óræktaleg beðin milli göngustíganna jafnast á við mestu frumskóga heimsins.
Þá er bara eftir að fá alla til að samþykkja heimferð á sama tíma!
Engin ummæli:
Skrifa ummæli