Átta fallegir hlutir sem hægt er að gera fyrir mömmu sína þegar hún er veik

1. Hoppa í rúminu. Þetta er næstum eins og að eiga nuddstól eða svona rúm með víbringi. Alveg þangað til einhver hoppar ofan á næsta mann.
2. Syngja fyrir hana. Helst eitthvað sem endar á "hey!" eða "húrra!" eða ámóta upphrópun. Og að sjálfsögðu alveg upp við eyrað, svo sönglistin komist ómenguð til skila.
3. Labba á bakinu á henni. Ég meina, er það ekki gert í nuddi?
4. Bora sér undir sængina og tilkynna: "Langar líka líður illa höfuðverk". Samhygðin er alger.
5. Tilkynna með stolti að þú hafir veitt flugu. Endurskapa atburðinn með leikrænum tilþrifum: "Og svo sló ég hana bara svona [HÁTT KLAPP] og náði henni!" Best að gera þetta alveg upp við eyrað líka, veikar mömmur eru áreiðanlega örlítið heyrnardaufar.
6. Færa henni tuskudýr. Lágmark átta. Lemja hana svo í hausinn með þeim ef hún sýnir ekki tilhlýðilegt þakklæti.
7. Færa henni mat í rúmið. Helst kex eða annað sem mylst þægilega niður.
8. Gefa henni nokkur roundhouse kick á vel valda staði milli herðablaðanna. Er það ekki einhvers konar nuddtækni líka? Eða kannski bara jákvæð mótivering svo hún komist sem fyrst á lappir?

Ljúft að vera svona innilega elskuð...

Hugskeyti

Í kvöld vildi ég geta sent hugskeyti aftur í tímann, til sjálfrar mín eitthvert af þessum erfiðu kvöldum fyrir 1,5-2 árum síðan. „Þetta verður í lagi - á endanum. Það verður nóg af rugli í bili, nógu lengi til að það virðist endalaust, en svo einn daginn muntu líta til baka og átta þig á að þetta er búið að vera nokkuð ókei, síðustu vikur og mánuði.“ Ekki það, að ég er ekki viss um að það hefði dugað til sannfæringar. Það segir manni jú öll heilbrigð skynsemi að börnin verða eldri, sjálfstæðari og meðfærilegri... En á þessum myrkustu stundum, þegar ég hafði sofið hvað minnst, grátið hvað mest og örvænt hvað dýpst, efaðist ég engu að síður innilega um það - að þetta verkefni yrði nokkurn tímann yfirstíganlegt. Og líklega tæpt að hugskeyti úr framtíðinni hefði nokkru breytt. En samt, ég hefði viljað reyna.

Í dag var starfsdagur. Ég og þrjú leikskólabörn heima, á degi sem ég hefði helst þurft að nota í ritgerðarskrif og heimildavinnu (auk þess sem ég bjó mögulega að örlitlum eftirmálum rauðvínsins sem ég drakk á brúðkaupsafmælinu mínu í gær) og það gekk allt frekar tíðindalaust og fyrirhafnarlítið fyrir sig. Jú, jú - það er búið að míga á gólfið (tvisvar), sulla úr égmanekkihvað mörgum glösum, klaga eitt og annað - innhaldið úr um það bil hálfum legokassa liggur dreift um stofugólfið í bland við seríos og nokkrar mis óhreinar flíkur og (vonandi) ónotaðar bleiur - á baðherbergisgólfinu eru tvö rennblaut handklæði og ágætisúrval baðleikfanga, meðan baðvatnið kólnar í kerinu - uppþvottavélin er full og annar umgangur bíður afgreiðslu í eldhúsinu, ásamt fullri vél af blautum þvotti sem þyrfti að komast á snúrurnar. Verkefnin eru svo sem næg. En, dagurinn hefur liðið án stóráfalla. Engin (tvö- eða þreföld) brjálæðisköst, ekkert stórkostlegt drama, engin örþreyta, örvænting eða óyfirstíganlegur pirringur, ekkert verulegt tilefni til að fórna höndum og óska sjálfum sér (eða börnunum) lengst á haf út. (Ég náði meira að segja að skrifa einhverjar tvær blaðsíður eða svo!) Og meðan ég pikka inn þessi orð heyrist ekkert úr stofunni nema malið í sjónvarpinu, brakið þegar hrært er í kubbahrúgunni á gólfinu með tánum, og Þórey sem raular „la la la la la la ljúfan“.

Og lífið er ennþá rétt að byrja.

Sögustund

Þegar bækur eru skoðaðar gegnum augu þeirra næstum því tveggja ára, sem hafa meiri áhuga á að segja söguna en hlusta á hana kemur ýmislegt nýtt í ljós.

Ekki byrjar það nú gæfulega: "Ó nei! Api taka Jagó* [ljónsungann]. Pabbimamma** langt í burtu, Jagó hræddur, Jagó detta!" 

...ja, að sjálfsögðu er þetta ill meðferð, hvaða smábarn vill að einhvern ókunnugan apa mæta og sveifla sér fram af bjargbrún meðan foreldrarnir standa sallaróleg hjá? 

Eina ánægjulega stundin í bókinni að mati lítilla lesenda: "Núna gaman, mamma kitla ljónið."

Mamma: En sjáðu aumingja Púmba, er hann ekki svolítið hræddur við ljónið?

"Nei nei grísinn minn, ekki hræddur, bara fastur" (æj já, hverjum var ekki sama um Púmba hvort eð er?) 

...en svo kárnar gamanið þegar hinn illi Rafiki mætir aftur á svæðið: "Vondi apinn, ljónið hræddur!" Já, er hann ekki frekar illilegur eitthvað á þessari mynd? 

Og ekki tekur svo betra við á loka opnunni: "Jagó detta vatnið! Krókódíll!" 

Mamma: Nei er þetta ekki bara geit?

 "Nei nei, detta krókódílinn! Skamm api!"...já, hvað er þessi apa skömm alltaf að stela smábörnum og stofna þeim í stórhættu? 

Rafiki er klárlega nýja illmennið í Lion King. 

--------------------

*Jagó mun dregið af "litli jagúar" sem er sidekickið hans Diego.

**Þórey Vala er sammála Ara Eldjárn um að það sé kominn tími á að búa til hugtak sem nær yfir báða foreldra - eitt ofur foreldri - og er afar hrifin af kollektíva heitinu pabbimamma.  

Svo kyssum við cisgender normið bless

Síðastliðna 3-4 mánuði hefur barnið mitt verið Pokémon. Ef ekki Pikachu, þá Togepi, eða Bulbasaur eða Charmander eða Charizard eða Squirtle. (Og já, ég þurfti að googla þetta allt til að klúðra ekki staðsetningunni og gera mig að fífli fyrir nördakrádinu mínu, og slást síðan við autocorrect um stafsetninguna á því öllu). Með hverjum deginum reynir meira á þolinmæðina að halda andliti og svara með jákvæðni þegar leikurinn hefst: "Má ég vera Pokémoninn þinn? Vilt þú vera xxx sem á mig og ég verð xxx Pokémon? Hvaða Pokémon er ég núna? Þú verður að giska! Mamma! Af hverju veistu ekki hver ég er!?"

En mitt í öllu þessu kemur maður alltaf auga á eitthvað nýtt. Getraun dagsins snerist um Jigglypuff, sem ku vera einhvers konar bleikur sykurpúði. Og þessi fígúra og Kirby (úr samnefndum tölvuleik) eru víst ekki frændur (eins og fávísa mamman stakk upp á) heldur "systrabræður" enda: "Sko Jigglypuff er ekki strákur eða stelpa, bara svona lítið mjúkt ský sem kann að syngja" og Kirby "er bara svona kúla, eins og tyggjókúla" og getur þess vegna augljóslega hvort sem er verið strákur eða stelpa, eða kannski bara hvorugt, og þar af leiðandi er augljóst að þeir/þær eru hvorki systur né bræður, heldur systrabræður. Auðvitað.

Og svo þegar hárlokkur festist við varirnar á manni yfir kvöldmatnum þá fá litlar stúlkur skegg og verða "alveg eins og hún í Eurovision" eða kannski bara kall með sítt hár í Frozen kjól.

Framtíðin er fallega óskilgreind.

Rigning

Það glymur í hausnum á mér eins og tómri blikkdós. Óhreina leirtauið og brauðmylsnan á gólfinu endurkasta nöldrandi röddum sem hanga í buxnaskálmunum mínum svo öll íbúðin verður að bergmálshelli: Ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma-ma..... ÚT! Út með ykkur allar, ekki seinna en strax! Kvöldmaturinn verður eftir á borðinu, eitt kex á mann í eftirmat, koma svo, allir í föt, volandi og tuðandi. Út, út, út!

Það byrjar að rigna þegar við stöndum í dyrunum. Rigningarniðurinn þægilegur dempari, skrækir og klögur svífa upp í himinn og leysast upp í grámanum. Áfram svo, allir út á leikvöll, þrír litlir andarungar í einni röð, ekki of langt á undan, enginn má verða eftir, áfram nú, einn, tveir, þrír. Rigningin skolar burt bergmálið og undan því birtast þrjár litlar ævintýramanneskjur; söguhetjur í þess konar ævintýri þar sem bifukollurnar eru töfraduft, uppslitin blóm í úfnu hári kalla fram álfaprinsessur og óræktaleg beðin milli göngustíganna jafnast á við mestu frumskóga heimsins.

Þá er bara eftir að fá alla til að samþykkja heimferð á sama tíma!

Hetjuskapur

"Þú ert hvunndagshetja!" sagði nágranninn þar sem ég bisaði börnunum, hjóli, kerru og innkaupapoka út úr lyftunni. Og í nokkrar mínútur fannst mér ég eiga hrósið skilið, eftir að hafa dröslað þrem upptjúnuðum og volandi yfir ýmis konar mismunandi óréttlæti tvo hringi um hverfið í heldur mislukkuðum pylsukaupaleiðangri.

Það bráði samt fljótlega af mér og ég mátti hafa mig alla við að halda kúlinu, þar sem börnin slógust yfir tyggjópakka meðan ég kveikti á grillinu og leitaði hátt og lágt að pylsupakkanum sem hafði horfið í tauhrúguna á sófanum (eina af mörgum), reyndi að komast að því hvaðan ólyktin í eldhúsinu væri upprunnin, og steig tvisvar á rústirnar af plúskubbamannvirkinu sem búið var að dreifa um stofugólfið.

Hetjur eru sjálfsagt best geymdar í bókum.

Desember

Það eru þessir morgnar...

Þegar dagurinn heldur að hann byrji fyrir sex, börnin halda að þríréttaður morgunmatur detti af himnum ofan, Freyja Björg heldur að hún sé Flash Gordon en Þórey heldur að hún sé fjögurra ára og geti hlaupið niður stigana, bílinn heldur að hann sé snjóhús, bílstóllinn hennar Úlfdísar að hann sé gestaþraut og bílastæðið að það sé Kjalvegur.

Og ég? Ég held ég sé bara með þetta, svona nokkurn veginn. Hlýtur það ekki að vera?

(...og þó hef ég ekki en minnst á niðurganginn, perluboxið sem hrundi í gólfið, eða þá staðreynd að sextán mánaða barnið byrjar að heimta "gjegó" [Diego] um leið og hún sest í bílsætið... já, það eru þessir morgnar.)